Een stukje verderop staat een kast, helemaal vol met potjes. Planten, vooral orchideeën, in alcohol. In de ruimte daarnaast alle houtsoorten van Suriname. “En dit is nog maar een klein deel van onze plantenverzameling, het grootste deel is opgeslagen in Nederland”, vertelt het hoofd van het Nationaal Herbarium in Paramaribo. Dat er in het regenwoud een schat is aan veel verschillende planten en bomen wist ik wel, maar om het zo allemaal opgeslagen te zien is toch wel indrukwekkend. “In Nederland kun je aan de ringen op een boom zien hoe oud hij is, maar in Suriname hebben de bomen geen ringen omdat hier niet echt seizoenen zijn.” Ze geeft me twee stukken hout. “Voel je het verschil? De ene boom is veel groter dan de andere en toch is dat hout veel lichter. De grootte van de boom zegt dus niks over het gewicht.” ’1953, 17 jaar oud’, staat er op het kaartje. Zo lang ligt het dus al opgeslagen, een stuk geschiedenis op zich.

Toch waren deze bijzondere planten en houtsoorten niet de enige reden waarom ik het zo fijn vond in het Herbarium. “Om ervoor te zorgen dat alles goed bewaard blijft, is het belangrijk om altijd dezelfde temperatuur en luchtvochtigheid te hebben”, legt de vrouw van het Herbarium uit. “Ik hoop niet dat jullie de airco vervelend vinden?” Vervelend?! Wat een verademing! Eindelijk even afkoelen na al die dagen zweten.

Bier. Check. Een vette hap. Check. Je favoriete voetbalshirt. Check! Je bent er helemaal klaar voor. Het is tijd om te genieten van je favoriete bezigheid in het weekend: voetbal. Een weekeinde zonder baltrappen kunnen veel Nederlanders zich niet voorstellen. Maar als je in Suriname over voetbal begint, wordt er hard gelachen. Surinaams voetbal stelt volgens sommige ´locals´ dan ook niets voor.

Erg vreemd vindt Ashok Bainath Sah, administrateur van de Surinaamse Voetbal Bond (SVB), dit niet. Suriname moet vaak opboksen tegen landen uit het Caribische gebied. Een zware taak. “Veel buitenlandse tegenstanders hebben genoeg geld om een goede trainer van buitenaf binnen te halen. Wij leven voornamelijk van de kaartverkoop en sponsoren. Geld om een ‘Leo Beenhakker’ aan te schaffen, hebben wij niet”, vertelt Bainath Sah. Gevolg is dat de tegenstanders vaak een score behalen van twee cijfers, terwijl Suriname moedeloos achterblijft.

Daarnaast ontbreekt het volgens Harold Felter, hoofdbestuurslid van de SVB, soms aan discipline. “Er wordt voornamelijk gevoetbald op vrijwillige basis, zonder enige regelmaat”, zegt hij. Ook is er in Suriname nog altijd de angst om op voetbal te gaan.  Felter: “Voornamelijk bij de jongeren is het lastig om te kiezen voor deze sport. Dit komt door de sterke sociale controle. Ouders zijn bang dat kinderen ’s avonds laat alleen over straat moeten. Ook is er in de amateurvoetbalwereld nauwelijks geld te verdienen; Surinamers moeten zich dus maar concentreren op school.”
Het vrouwenvoetbal in Suriname wordt volgens de SVB ook nog altijd geassocieerd met lesbische gevoelens, waardoor niet alle meiden voor voetbal durven te kiezen. Dit zijn slechts enkele redenen waarom Surinaams voetbal waarschijnlijk geen populaire sport is, volgens Bainath Sah en Felter.

Toch probeert de SVB het baltrappen in Suriname aantrekkeker te maken. In het beleidsplan 2010-2013 zijn verschillende punten opgenomen over de visie op de ontwikkeling van het Surinaams Voetbal. Eén van de kernpunten is het populair maken van voetbal onder jongeren. Om dit voor elkaar te krijgen, start begin februari een competitie voor 20-minners. Of alle punten daadwerkelijk haalbaar zijn, moet nog blijken.

De Vreedzaammarkt is een grote hal waar tientallen kraampjes zijn uitgestald. Je kunt er fruit en groenten vinden, maar ook vlees en vis, houtsnijwerk, natuurlijke huidolien en kleding. Toch zijn de kruiden en geneesmiddelen in de meerderheid. Een man bij een van de kraampjes vertelde over zijn wonderassortiment. Populair is het middel tegen reuma, de zogenoemde luwabie olie. Wanneer je het insmeert op je huid schijnt het tegen reuma te werken.

Ook stonden er een paar lege rumflessen, gevuld met boombast en bladeren. Dit is dan weer goed voor de mannelijke potentie. “De Surinaamse viagra, wij hebben hier geen blauwe pilletjes”, lachte de verkoopvrouw. Voor gebruik moet de fles gevuld worden met rum en daarna weer opgedronken worden. De mannen willen nou eenmaal plezier met de vrouwen. En daarom wordt het ook  goed verkocht, ook al zijn niet alle middeltjes even lekker.

Voor de mooie, gezonde en strakke huidjes zijn er ook veel soorten oliën te vinden. Zo kun je onder andere krappa olie, kokosolie en palmolie kopen om onze huiden weer te laten stralen. Tenminste, volgens de marktvrouwen. Je kunt goed merken dat hier in Suriname de Surinaamse natuur heilig is. Alles wordt zoveel mogelijk ingezet voor het verbeteren en optimaliseren van het mensenleven. En gelukkig is de prijs hiervoor redelijk betaalbaar op de Vreedzaammarkt.

Met taxibusjes zijn we naar de twee huizen gebracht waar we verblijven: Een voor de televisiestudenten, en een voor de schrijvende pers en de talent poolers. In en rond Paramaribo worden we vervoerd door taxi Jeff. Deze taxichauffeur vervoert met zijn taxibedrijf vooral stagiaires. Hij en zijn taxichauffeurs kennen alle wegen en straten in Paramaribo. We hoeven maar te bellen en binnen een kwartier staan ze voor de deur. Nu we er zijn, zijn het toptijden voor taxi Jeff, dagelijks reizen we in tweetallen de hele stad rond. Tijdens ons verblijf in Paramaribo mogen zijn taxichauffeurs geen vrij nemen en staan ze dag en nacht voor ons klaar.

Het verkeer in Paramaribo is bizar. “Kijk uit, degene met de grootste auto heeft voorrang in Paramaribo”, werd me in Nederland al verteld. De eerste dagen is het even wennen, maar geleidelijk aan ontdek je de ongeschreven regels in het verkeer. Automobilisten in Paramaribo toeteren graag, heel graag. Sta je even te lang stil, of staat je auto in de weg, dan laten Surinamers dat maar al te graag weten. Knipperen met groot licht betekent dat je voorrang krijgt, of dat je in de weg loopt. In Suriname rijdt men aan de linkerkant van de weg, en verkeer van links hoort voorrang te krijgen. Hoort te krijgen, want Surinamers gooien hun auto er vaak gewoon voor. Af en toe wuift men uit het raam om aan te geven dat je voor mag, maar het liefst rijden Surinamers gewoon zo hard mogelijk door.

Naast de chaos in het verkeer hebben we de afgelopen dagen ook de mensen zelf beter leren kennen. Surinamers zijn vriendelijk en gastvrij, maar ook direct. Men praat graag in de gebiedende wijs: Ga daar zitten, stap uit, doe dit, doe dat. De vriendelijkheid en gastvrijheid maakt gelukkig een hoop goed. Het maken van de afspraken valt ons dan ook alles mee. Alle journalisten die we hier in Paramaribo hebben gesproken zijn bereid om ons te helpen aan contacten en ideeën. In Suriname zegt men niet snel nee.

We hebben de afgelopen dagen de Surinamers en het land al een beetje leren kennen. Na vier dagen ‘acclimatiseren’ is het nu tijd voor de producties. Aan het werk dus!

Nederlandse ambassade. Foto: www.oversuriname.nl

Door ons bezoek aan de ambassade kregen we een andere kant van Suriname te zien. Zeker met de terugkeer van president Desi Bouterse, denken veel Nederlanders dat het de verkeerde kant op gaat. “Maar eigenlijk doet Bouterse het heel goed. Economisch gezien gaat het beter met Suriname. Het land heeft positieve vooruitzichten”, zegt Jacobi. De grondstoffen die het land wint – zoals goud, olie en bauxiet – worden steeds schaarser in de wereld. Daar kan het land van profiteren. In de toekomst kan het land waarschijnlijk veel olie winnen. Straks wordt Suriname het nieuwe Koeweit van Zuid-Amerika. Het land heeft weinig bewoners, maar genoeg grondstoffen. Bovendien wil Bouterse de illegale goudwinning hard aanpakken, want dat zorgt voor veel schade aan de natuur.”

Tijdens het gesprek kwam ook de band tussen Suriname en Nederland aan bod. De banden zijn sinds de herverkiezing van Bouterse verslechterd. “Wij respecteren de verkiezingen, maar we hebben alleen functionele contacten met de president. Meer is er niet.” De contacten met de Nederlandse overheid zijn ook minder geworden. Er komen geen Nederlandse ministers meer op bezoek.

Tot slot gaf Jacobi nog wat verbeterpunten aan voor het land waar hij ambassadeur van is. “Minder op Nederland richten en meer op Zuid-Amerika.” Of Jacobi het goede voorbeeld geeft, daar valt nog over te twisten. Zijn rode stropdas met koetjes erop oogt namelijk wel erg ‘Hollands’. “Ik heb er ook nog een met varkentjes, maar in een land met zoveel Islamitische inwoners weet ik nooit zeker of dat gepast is.”

Karin Refos van Pink Ribbon Suriname. Foto: Ellen Langenhuijsen

In een zaaltje met plaats voor ongeveer 25 stoelen lijkt iedereen elkaar te kennen. De vaste gasten worden  door de organisatoren welkom geheten met drie zoenen. Cameraploegen filmen ondertussen niet alleen de organisatie maar ook de andere leden van de pers.

De plannen van de organisatie van Pink Ribbon Suriname zijn groots. ‘Ons doel is om de taboe dat hier in Suriname op borstkanker ligt te doorbreken’, vertelt Karin Refos, oprichtster van de campagne. ‘Mensen praten hier over à takru siki, die akelige ziekte.’ De organisatie wil vrouwen bevorderen om sneller naar de huisarts te gaan als zij symptomen van borstkanker ontdekken. ‘Om dat te verwezenlijken plaatsen we grote billboards langs de weg waar ons boegbeeld Lucia Rijker met de spreuk ‘Borstkanker? Beat it! op staat’, vertelt Refos vol passie. ‘Ook plaatsen we etiketten op flesjes drinkwater. En op 8 maart, de internationale dag van de vrouw, wordt een wandelloop gehouden naar het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo. Daar moeten zich duizenden mensen verzamelen om zo het langste roze lint ooit te vormen.’

Tijdens de conferentie schrijft een meisje aantekeningen op. Zij is ook de enige die na afloop van het praatje een vraag stelt.

Na een gezellige borrel waarbij iedereen heel informeel met elkaar op de foto gaat, is het voor veel journalisten tijd om een interviewafspraak te maken. Een klein uurtje verder is het al weer tijd om te vertrekken naar de volgende afspraak ekonen de organisatie van Pink Ribbon Suriname zich bezig gaan houden met het organiseren van de volgende persconferentie.

Studio van STVS

In de hoek staat een oud kastje, even verderop een vervallen marktkraampje, een grote plastic plant en twee loungebanken. Zo ziet de ‘Monday Live’-studio van STVS, het staatstelevisiestation van Suriname, eruit. Amateuristisch, maar gezellig.

Ook de studio waar de journaaluitzendingen plaatsvinden is simpel: een groot geel/groen scherm met een foto van de stad, een bruin blok met groen blad om aan te zitten en een paar camera’s. Daar tegenover een scherm voor de lingotrekking. Bij het naar buiten lopen komen we langs een lege kamer. “Hier komt de marketingafdeling”, legt een van de redacteuren uit. “Deze zit nu achterin het gebouw, maar moet dichter bij de ingang zodat het toegankelijker is. Reclame is namelijk heel belangrijk voor ons.”

Ook bij het dagblad De Ware Tijd worden we met open armen ontvangen. De adjunct-hoofdredacteur houdt een algemeen praatje over de krant en vervolgens mogen we redacteuren van verschillende redacties interviewen. Opvallend is dat ze het allemaal hebben over de terughoudendheid van de mensen door de kleine samenleving. Veel mensen kennen elkaar, waardoor ze niet snel iets loslaten. Ook ‘graafwerk’ (onderzoeksjournalistiek) is lastig, omdat overheidsinstanties niet altijd meewerken. Qua netwerk zijn ze heel erg afhankelijk van dezelfde mensen.

Tot slot brengen we een bezoek aan de Parbode, een Surinaams opinieblad. Het eerste dat we te horen krijgen, is dat een van de redacteuren – een Nederlandse journalist die al meer dan twintig jaar in Suriname woont – meerdere keren in elkaar is geslagen. “Dat krijg je als je kritische artikelen schrijft”, vertelt de hoofdredacteur. Hij is overigens niet de enige Nederlandse journalist die bij de Parbode werkt. “Goede Surinaamse journalisten zijn schaars. De meeste stagiaires die wij krijgen, gaan later als overheidsvoorlichter werken.” Bij de Parbode hebben ze door hun kritische houding meer dan bij De Ware Tijd te maken met terughoudendheid van mensen, wat hun werk bemoeilijkt. “Vaak willen mensen wel meewerken, maar mag je hun naam niet noemen en er geen foto bij plaatsen.” Conclusie? Journalistiek bedrijven in Suriname is zo gemakkelijk nog niet.